Sunday, July 11, 2021
Home > समाचार > एकाबिहानै सल्यानबाट आयो अत्यन्तै दु:खद खबर,जिन्दगी को कुनै टुङ्गो छैन..हार्दिक श्रद्धाञ्जली लेखी एक सेयर गरौ

एकाबिहानै सल्यानबाट आयो अत्यन्तै दु:खद खबर,जिन्दगी को कुनै टुङ्गो छैन..हार्दिक श्रद्धाञ्जली लेखी एक सेयर गरौ

आयो टप्प टिप्यो लग्यो कालले कस्तो निर्दयी भगवान पनि… बाबूनानी को आत्मा शान्तिको लागि कमेन्टमा हार्दिक श्रद्धाञ्जली लेखी सेयर गरौं यस्तो दु:खद घडीमा श्री पशुपतिनाथले परिवारलाई आत्माशक्ति र धर्यधारण गर्ने शक्ति प्रदान गरून् ।।।

यहि २०७५ /०५/३० गते बेलुका ६ बजेतिर सल्यान दार्मा गाउँ पालिका वडान. ६ निबासी मलिबाङ्ग निबासी केशव के सी का छोरा मोहन के सि र छोरी रेखा के सि को खोला पार गर्ने बेला खोलाले बगाएर मृत्यु भएको छ मृतकको आत्माको चिरसान्तिको कामना गर्दै सोकाकुल परिवार जन प्रती हार्दिक सम्बेदना!!!

हामीले यो पुनः सेयर गरेका छौ किनकी नेपाल नदिनाला प्रसस्त भएको देश हो र हामी सँग आधुनिक उपकरण छैन त्यसैले खोला तर्दा साथै साना बच्चाहरूलाई तार्दा धेरै ध्यान पुर्याउनु होला।। खोलामा कहिले पनि जिस्कने चल्ने काम नगरौ । आफू पनि बचौ र अरुलाई पनि बचाउ।। यो यो खबर फेसबुक बाट साभार गरेका हौं ।। कपि गर्नु अगाडि कुनै पनि मिडियाले जानकारी गराउनु होला ।

आमाको गुनासो ‘बुहारीसँग घण्टौं कुरा गर्ने छोरा हामीसँग किन बोल्दैन’

रामकुमार थापा –
धादिङ, ‘किन हो कुन्नी अचेल छोराले फोन गर्दैन । बुहारीसँग त दिनदिनै कुरा हुन्छ तर हामीसँग कुरा नभएको धेरै भइसक्यो ।’ छोराले बिर्र्सिएका कुरा सुनाइरहँदा धादिङकी हरिमाया (नाम परिवर्तन)का आँखा भरिए ।

तर आँसु झर्न नपाउँदै पटुकाको फेरले पुछ्नुभयो अनि आफैंले चित्त बुझाउनुभयो ‘सन्चो बिसन्चो थाहा भइहाल्छ त्यही भएर फोन नगरेको होला ।’हरिमायालाई चित्त दुख्नु अस्वभाविक थिएन । किनकी छोरा भनेपनि छोरी भनेपनि एकजना मात्रै थिए ।

आफू ६० टेकिसकेका बेला भएको एउटा सन्तान पनि विदेशीदा हरिमायाको मन त्यतिबेलै कुँडिएको थियो । ‘तर पनि गरिखानलाई रोक्नु पनि त भएन’ हरिमायाले भन्नुभयो ।

मलेसिया गएको ५ वर्ष भन्दा धेरै भयो । महिनौ हुँदा पनि बोल्न नपाएकी हरिमाया एक पटक बुहारी छोरासँग बोलिरहेका बेला सुन्नलाई नजिक जानुभएको थियो, त्यही निहुँमा बुहारीसँग झगडा पनि पर्यो । बुहारीले चियो गर्न आएको भनेपछि झगडा परेको सुनाउनुभयो हरिमायाले ।

सानीकान्छी (नाम परिवर्तन) छोराको आवाज सुन्नकै लागि भएपनि साँझ अबेला सुत्नुहुन्छ । कारण छोराले बुहारीलाई राति मात्रै फोन गर्छन् । छोरासँग बोल्न नपाएको वर्ष दिन भएपछि उहाँ रातिसम्म सुत्नुहुन्न् । बुहारीले बोलेको आधारमा उहाँ छोरालाई राम्रै रहेछ भन्ने अड्कल काट्नुहुन्छ ।

सानीकान्छीका छोरा मलेसिया गएको चार वर्ष भयो । यो चार वर्षमा मा उहाँलाई मुस्किलले चार पाँच पटक मात्रै बोल्न पाउनुभएको छ । त्यसैले कहिले काहिँ उहाँलाई बिहे गरेपछि छोरा पनि बेग्लै हुन्छ की ? अनि मायाँ कम हुन्छ की ? जस्तो लाग्छ । तर उहाँको यो प्रश्नको उत्तर दिने कोही छैन । त्यसैले एक दिन त छोराको मन फर्किएला भन्ने आशामा हुनुहुन्छ ।

हरिमाया र सानीकान्छीको भन्दा फरक छैन निलकण्ठ नगरपालिकाकी फुलकुमारी (नाम परिवर्तन)को व्यथा पनि । उहाँको पनि कतार गएको छोराको फोन दिन बिराएर आउँछ तर बुहारीलाई मात्रै । बुहारीसँग लामै कुरा गर्छन छोराले तर बुवाआमासँग महिनौ बित्दा पनि कुरा हुँदैन ।

फेरि उहाँ सानीकान्छीको जस्तो बुहारीसँग बोलेको सुनेर निदाउन सक्नुहुन्न् । ‘छोरोसँग बोल्न नपाउँदा मन पालेर सुत्नै सक्दिन केहि पो भयो की जस्तो लाग्छ । पापी मनै त हो के के सोच्न आउँछ ।’ फुलकुमारीले भन्नुहुन्छ ।

‘परदेशमा रहेकाहरुले घरमा रहेका बाआमा सँग बोल्दिए मात्रै पनि हामीलाई लाख हुन्छ’ परदेशीको बुवाआमा गुनासो गर्छन ‘तर उनीहरुले के सोच्छन कुन्नी बोल्न खोज्दैनन् । उसले कमाउने त उसकै लागि अनि उसकै परिवारको भविष्यका लागि त हो हामीलाई केही चाहिँदैन तर छोराहरुले यो सोच्दैनन जस्तो लाग्छ ।’

सन्चो विसन्चो त बुहारीबाट थाहा पाउँछन उनीहरुले तर आफैंले सुनेको जस्तो नलाग्ने उनीहरुको गुनासो छ । ‘हप्ताको एक दुई पटक समय मिलाएर फोन गरेर बाआमाको हालखबर सोधिदिए मात्रै हामीलाई पुग्थ्यो अरु केही चाहिँदैन’ हरिमाया भन्नुहुन्छ ।

त्यसमाथि फोन गर्ने अभिभावकहरुसँग भेट्दा झनै नरमाइलो लाग्ने उनीहरुको भनाइ छ । ‘उनीहरुले आफ्नो छोराछोरीले फोन गरिरहन्छ भन्दा हामीलाई कति नराम्रो हुँदो हो सोच्नुस् त ?’ हरिबहादुर (नाम परिवर्तन) ले दुखेसो पोख्नुभयो ।

Leave a Reply

error: Please Dont Copy My Content!! !!